​Nga pluhuri i arkivave personale, publikohen fotot që dëshmojnë themelimin e ekipit të parë dhe të fundit shqiptar në qytetin e Kolombit. Një projekt ku sporti takoi diplomacinë dhe identitetin kombëtar.

​GENOVA – Historia e emigracionit shqiptar në Itali ka shumë kapituj, por pak janë aq emocionues dhe vizionarë sa ai i vitit 2008 në Genova. Përmes disa fotografive të rralla që kanë dalë së fundmi nga arkivat, Alban Daci, themelues dhe drejtues i kësaj nisme, rrëfen rrugëtimin e jashtëzakonshëm të skuadrës “Real Durazzo”.

Një uniformë me shpirt kombëtar

Uniformë

Në një kohë kur mjetet ishin të kufizuara, por dëshira për të përfaqësuar atdheun ishte e madhe, Alban Daci tregon se si u krijua identiteti vizual i ekipit.

“Uniforma ka qenë një improvizim imi,” kujton ai. “Mora bluzat e Kombëtares nga Shqipëria dhe mbi to shtova shkrimin e skuadrës ‘Real Durazzo’.” Ky veprim simbolik bashkoi ngjyrat kuqezi të shtetit me emrin historik të Durrësit, duke krijuar një emblemë që ngjallte krenari te çdo shqiptar në Liguria.

Diplomacia dhe Bashkëpunimi Institucional

​Ajo që e bënte “Real Durazzo” të veçantë nuk ishte vetëm loja në fushë, por mbështetja e fuqishme institucionale që Daci arriti të siguronte. Projekti u bë i mundur falë:

  1. ​Bashkëpunimit me Konsullin e Nderit të RSH në Genova (Durazzo).
  2. ​Komitetit Kombëtar “Për Kristofor Kolombi”, nën drejtimin e Bruno Aloi.

​Ky partneritet tregoi se komuniteti shqiptar ishte i aftë të krijonte ura komunikimi me figurat më të larta të qytetit të Genovës, duke promovuar vlerat më të mira të bashkëjetesës.

Një gjurmë e pashlyeshme

Megjithëse për arsye të ndryshme subjektive projekti nuk pati një jetëgjatësi të madhe, rëndësia e tij mbetet historike. Për Alban Dacin, këto fotografi nuk janë thjesht nostalgji, por një dëshmi e angazhimit të tij të hershëm dhe të vazhdueshëm për komunitetin shqiptar në Itali.

​“Këto foto dëshmojnë rrugën time të gjatë në angazhimin për bashkatdhetarët,” thotë Daci, duke nënvizuar se “Real Durazzo” mbetet një pionier i organizimeve të tilla në Genova.

​Sot, ky rrëfim shërben si një kujtesë për të gjithë brezat se si pasioni dhe dashuria për rrënjët mund të shndërrohen në projekte që lënë gjurmë, pavarësisht kohës që kalon.